مجلس‌گرم‌کن، اهل رقص و آواز روحوضی.
به موزیسین‌هایی که در مجالس عروسی و طرب با آهنگ‌های خود به اصطلاح مجلس گرم کرده و در برابر آن پول دریافت می‌کنند، می‌گویند. که بعدها حتی به آدم‌های جلف و امثال آن‌ها نیز این واژه نسبت داده می‌شد.
مثال: چه موزیک خالتوری! (موزیک مسخره‌ای که فقط بدرد مجلس‌گرم‌کردن و مراسم عروسی می‌خورد)
یا: تو چقدر خالتوری!

گویا ریشه این کلمه به شهر نو برمی‌گردد. ظاهرا یکی از روسای آن‌جا اسمش توران و معروف به خاله‌توران بوده. این خاله توران مجلس‌گرم‌کن بوده و اهل رقص و آواز روحوضی. در آن زمان سایر مردم هم وقتی به مجلسی می‌رفتند و موسیقی روحوضی می‌خواستند می‌گفتند خاله تورانی بخون! یا آهنگ خاله‌تورانی بخون! و این به خاله‌توری! خالتوری! و خالتور تبدیل شد!

به آثار گران‌قدر بزرگانی چون: عباس قادری، جواد یساری، محسن چاووشی و امثال آن‌هایی که توهم این را دارند که در حال عرضه‌ی موسیقی نخبه هستند نیز گفته می‌شود. چراکه تصور می‌کنند چون مردم از موسیقیشان استقبال می‌کنند پس لاجرم آثار ارزشمندی‌ست در اندازه‌های موزات و بتهون و باخ.

دهه 40